Alle apen waren weer terug in hun kooien...
op tijd voor de middagvoorstelling.
Het circus blijft hier nog voor twee weken.
Door de mist tijdens de morgenspits...
liepen 23 auto's, vier vrachtwagens en één fiets...
blikschade op.
Gelukkig geen ernstige verwondingen.
De wegenpolitie meldt dat het verkeer weer doorstroomt.
Het is 19 uur. Nu een samenvatting van het nieuws.
Op de 2e dag na zijn beëdiging...
vervulde president Romero vandaag een verkiezingsbelofte.
Hij liet weten een commissie...
in te stellen inzake misdaden tegen de rechten van mens.
De commissie zal onderzoek doen naar martelingen en moorden...
die plaats vonden tussen 1975 en 1980...
tijdens het bewind van de militaire junta.
In de hoofdstad gaan geruchten rond over wie...
deze omstreden en machtige commissie voor zal zitten.
De advocaat Gerardo Escobar, mensenrechten activist...
en prominent kandidaat voor Minister van Justitie...
heeft vanmiddag een uur met de president gesproken.
...van de president weigerde commentaar te geven.
Volgens welingelichte kringen...
heeft Dhr. Escobar het voorzitterschap aanvaard.
In ander nieuws heeft, zoals verwacht, president Romero...
Komt u echt niet even binnen?
Nee, dank u. 't Is huis en een warm bad.
Ik ook. Excuses voor uw moeite.
Geen probleem. - Misschien een andere keer?
Dank u wel en goedenavond.
Eigenlijk wel gek... ik heb me niet eens voorgesteld.
Gerardo Escobar.
Dr. Roberto Miranda.
Aangenaam kennismaken. Als u ooit in de buurt bent...
Escobar de advocaat? - Dat klopt.
Goed volk. Ik ben het.
Stroom is uitgevallen. Weer. - Shit.
Heb je een ongeluk gehad?
Lekke band in dit weer.
Wat een nachtmerrie!
Wil je een handdoek?
O God!
Wie was dat?
De man die stopte om mij te helpen.
Ik sprong praktisch voor z'n auto.
Hij had nauwelijks een andere keuze.
Je hebt heerlijk gekookt. Sorry.
Ik had me voorgenomen op tijd te zijn. 't Spijt me.
Jouw schuld niet. Geen spijtbetuiging nodig.
't Is alleen maar kip.
Waarom ben je zo nat?
Ik was op de uitkijk voor jou...
geduldig wachtend op mijn kapitein thuiskomend van de zee.
Ik strandde een kilometer voorbij de vuurtoren.
In het midden van nergens.
Hoe verliep je vergadering?
Ik vergeet alsmaar hoe verlaten de kustweg is.
In feite, als hij niet langsgekomen was...
had ik daar nog gestaan.
Woont hij hier ergens? - Ja, aan het Zout Meer.
De reddende engel.
Maakte een omweg om me thuis te brengen.
M'n pak is naar de knoppen.
Wat een nachtmerrie!
De telefoon doet het ook niet.
Shit. Ik moet een takelwagen bellen.
We hebben geen auto.
Hij reed langs een benzinestation, maar die was dicht.
De wagen kan daar niet blijven.
Je weet nooit wat ermee gebeurt.
Dank je.
Moet jij niet eten?
Heb al gegeten.
Had honger. 't Spijt me.
Nu ben jij je aan het verontschuldigen...
maar dan wel ten onrechte.
Als je een lekke band hebt...
gaan de meeste mensen, in feite iedereen
naar de kofferbak en pakken wat?
Een verhoor... het leukste wat ik ken.
Een reserveband.
Jawel. Een reserveband.
In de stortregen, met hun beste pak aan...
ze krikken de auto op, verwijderen de lekke band...
worden alsmaar viezer tot, na een onmenselijk gevecht...
ze uiteindelijk de reserveband plaatsen.
Dat is een briljant verhaal, vol onverwachte ontwikkelingen.
Ik wist niet dat iedereen die banden wisselt...
hun beste pak draagt.
Alleen maar deftige hufters als ik.
Totaal uitgeput had ik eindelijk de band op z'n plaats...
om vervolgens te zien dat hij doorzakte.
Had je twee lekke banden?
Nee. Je luistert niet.
De reserve was lek. Je hebt het niet laten maken.
Je zag niet dat 'ie lek was tot je de auto liet zakken?
Nee. Behoorlijk stom.
Dus je concludeert dat ik stom was?
Nee, mijn lief, ik denk dat iedereen weet...
inclusief de president...
dat jij een hoogst intelligente man bent...
maar het was stom een lekke reserveband te monteren.
Vergeet het. Zelfs genieën doen stomme dingen.
Maar goed, vroeg hij je de commissie te leiden?
Mijn God, wat is het hier heet, niet waar?
Gefeliciteerd.
't Is de top van je carrière.
Niet dé top, hoop ik.
Ik bedoel de eerste top.
Je gaat nu van top naar top. Zeker weten.
Ik ben nog niet klaar met de reserveband.
Jij zou het in orde maken.
En hoe reageerde hij toen je zijn verzoek afwees?
't Is een gecompliceerde situatie.
't Is veel en veel gecompliceerder dan we dachten.
Shit. Wat moet ik nu met de auto?
Fuck de auto. - Toe maar!
Ga je me nog vertellen wat je de president vertelde?
Heb je hem overtuigd wat de regels betreft?
Ik zal je later wel vertellen. Oké?
Ik heb nu geen zin hierover te praten.
Ook goed.
Kom aan!
Oké, dan praten we. - Te laat.
Er is nog niets besloten.
't Heb hem gezegd eerst met jou te willen praten.
Heb je onze gloednieuwe man verteld dat ik in moest stemmen?
Natuurlijk.
Je hebt hem over mij verteld?
Natuurlijk niet.
Luister, niemand weet ervan.
Nee, maar iemand wel.
Maar ik heb het niet over hen.
Lieg niet! Dat haat ik.
Wat maakt het uit? Ik weet dat je liegt.
Waar zou ik dan over liegen?
Je hebt natuurlijk ja gezegd.
Oké. 't Spijt me. Verdomme!
Stop daarmee.
Je denkt dat je alles kunt betalen met die woorden.
Als je echt zo'n spijt had...
had je nee gezegd tegen zo'n verdoezeling.
Had je gezegd, 'Nee, meneer de president...
ik wil dit verraad niet sanctioneren.'
't Is geen verraad. - Gelul.
We moeten voorzichtig werken.
Ik kan de commissie veel goed werk laten doen.
Wat gebeurt er met hen die echt bij de doodseskaders zaten?
Het bewijs wordt overgedragen aan het gerechtshof.
Aan het gerechtshof.
Ja, misschien aan de rechter die Maria Bautista vertelde...
dat haar man niet doodgemarteld werd.
Dat hij gewoon verdween met een jongere vrouw.
Als dit elke avond gebeurt kan ik dit werk niet doen.
Goed. - 't Is een belangrijke taak.
Ik besta niet.
Als de waarheid naar boven komt drijven...
kan ik de president de regels laten veranderen.
Maar je hebt hem niet overtuigd.
Nog steeds: alleen gevallen met dodelijke afloop.
Je moet me tijd gunnen.
Laten we vrijen. Laten we genieten.
Genieten? Dat is pas lulkoek.
We kunnen het.
Geef me wat tijd.
Geef ons de tijd.
Ik beloof je dat ik hen te pakken krijg.
Ik beloof je gerechtigheid in plaats van een lekke band.
Laten we van geluk dromen, mijn lief meisje.
Mijn bruid.
Mijn redder. - Ik wil het.
Ik wil je helpen briljant en belangrijk te zijn.
Ik wil dat we kunnen leven als villawijk idioten.
Ik wil een baby adopteren en het verwennen.
Mijn mooie jongen.
Mijn mooie, mooie jongen.
Een auto.
Een auto is voorgereden. - Wat?
Word wakker.
Wat is er? Wat?
Oké. Ik ga wel. - Niet doen.
't Is oké. 't Is oké.
Wie is het?
Dr. Miranda. Ik heb uw band.
Jezus. - Wat?
't Is goed. 't Is niets. Ik kom eraan!
't Is die man die stopte om me te helpen met de auto.
't Is oké. 't Is oké.
Jezus. Momentje.
Ik vergat hem in te laden.
Dom van mij.
Ik reed naar huis en nam een douche voor ik me herinnerde.
U sliep al. - Nee, ik was gewoon...
Zit u ook zonder stroom?
Ja. het hele schiereiland voor de verandering.
Dit is erg vriendelijk. - Geen probleem.
Ik had hem kunnen halen.
Hoe? Op de fiets? U hebt geen auto.
U kon niet bellen en u had een band nodig.
't Spijt me echt dat ik uw weekend verknoeid heb.
Zegt dat toch niet. U bent vriendelijk...
maar 't is niet nodig u te verontschuldigen.
Ik ben alleen.
Mijn vrouw en kinderen zijn naar mijn schoonmoeder.
Mijn huis is zo leeg...
dat ik waarschijnlijk niet zou kunnen slapen.
Wilt u de waarheid horen... de echte waarheid?
De waarheid is, ik bewonder u.
Ik was sprakeloos toen u zich introduceerde...
ik kon niets uitbrengen.
Op weg naar huis hoorde ik het nieuws op de radio.
Geweldig u te ontmoeten.
Op de radio? Wat hoorde u?
over u en de commissie.
Zulk belangrijk werk dat u doet.
Kon de verleiding niet weerstaan u dat te zeggen.
Wat hoorde u precies?
Dat u de commissie voor gaat zitten.
Dat zou nog niet bekend gemaakt worden.
Wel...
Niet over in zitten. 'Geruchten', zeiden ze.
Lekken, neem ik aan.
Dit was op het nieuws?
Ik volg uw carrière al sinds uw petities...
ten behoeve van vermiste gevangenen in...
Dus wilde ik alleen maar zeggen, geweldig.
Geweldig... een modderbad en een slapeloze nacht.
Nee, nee. Ik meen het echt.
Met u in de commissie...
is er een reële kans voor ons land.
Wel, ik hoop dat we iets kunnen doen.
Daar ben ik zeker van.
U ziet, ik ben blij van dienst te zijn.
Ik had een bijbedoeling.
Sir.
Luister...
deze keer moet u wel een drankje nemen.
Ik kan u niet het donker en de storm insturen...
zonder beloning.
Beter niet. Het is laat. - Eén drankje dan.
Mijn vrouw ligt al in bed, dus...
Heb ook haar wakker gemaakt.
Nee, ze is nog wakker.
Alleen het licht uitdoen.
Om eerlijk te zijn...
Ze wordt soms zenuwachtig vanwege de slechte oude tijd.
We zaten soms flink in de rats...
voor een nachtelijke klop op de deur.
O God, ik had de band achter moeten laten en weggaan.
Nee, u hebt mij een belangrijke les geleerd.
Neem een zetel, alstublieft.
In een democratie, kan de nachtelijke klop vriendelijk zijn.
Een whisky? - Een drupje dan.
Meer dan een drupje.
Ik loop even naar Paulina.
Verontschuldig mij.
Slaap je?
Ik ben erg moe. - Wat?
Ik slaap bijna.
Kom je even hallo zeggen? Hij is ongevaarlijk.
Ben je te moe?
Misschien door de nieuwsberichten.
Wat?
Laat maar.
Mijn vrouw is helaas bijna in slaap...
haar dank en verontschuldiging.
Ik weet dat het wat gek klinkt. - Waarom gek?
Ik ben gek, vooral nu mijn vrouw er niet is.
Zij zou mij zeggen naar bed te komen.
'Breng het morgen maar.
'Je maakt die mensen wakker, ze schrikken zich wezenloos.
'Je vindt Escobar een groot man...
'bezorg hem dan geen hartaanval.'
Wij zijn allen niets zonder onze vrouwen.
U bent vast opgewonden over de commissie.
Nu ik weet wie het voorzit, ben ik zeer optimistisch.
Ja, ik ben optimistisch, ondanks dat ik er bij hoor.
U bent ook bescheiden.
Dat verbaast mij niets.
Denk u niet dat dit een echt keerpunt kan zijn?
Het is een stap in de goede richting.
Ook al kunnen we de rotzakken niet aanklagen die...
zichzelf amnestie verleenden...
we kunnen hun namen kenbaar maken.
Een basisregel is dat de namen niet kenbaar gemaakt worden.
Echt? Geeft niet.
De namen lekken wel uit.
Hun kinderen zullen het horen en vragen...
'Deed je zulke verschrikkelijke dingen?'
Die rotzakken krijgen te maken met hun eigen vlees en bloed.
Misschien. Toch een soort gerechtigheid.
Mogelijk. In ieder geval zullen mensen opstandig worden...
wanneer ze de details van deze misdaden horen...
en die klote amnestie herroepen.
Die richting in slaan is gevaarlijk.
Het leger staat slechts terzijde, is niet weggestuurd.
Mijn vrouw is kennelijk aan het luchten.
't Is benauwd.
De storm heeft geen verkoeling gebracht.
Ik denk dat we te genadig zijn.
De hele bende mag wat mij betreft hangen.
Echt? Met alle respect, ik ben het niet met u eens.
Is dat niet wat de doodseskaders bewezen?
Hen doden eindigt het conflict niet.
Geen stroom nog.
Volgens de president is het leger diep ongelukkig...
bedekte bedreigingen en niet zulke bedekte.
Deprimerend. Misschien hebt u gelijk.
Mijn idee van kinderen die de waarheid horen, is...
misschien fantasie.
U leest te veel in wat ik zei. Als u het echt wilt weten...
de president zei... dit is tussen u en mij...
Ik vertel niemand.
Zelfs mijn vrouw niet.
Al helemaal niet.
De president zei...
in feite zijn er honderden, honderden mensen...
die bereid zijn te getuigen.
Als dit begint zou het een sneeuwbaleffect kunnen hebben.
en zouden we alles weten.
Jezus. Dan loopt u gevaar.
Gevaar voor wat? - U hebt het zelf gezegd.
Ze lopen vrij rond. Met veel te verbergen...
en hebben wapens.
Stop! Dat is mijn auto!
Verdomme! Dat is mijn auto!
Shit!
Wat ben ik een zak.
Ik gil, 'Stop, dat is mijn auto' tegen een dief.
Hij is blij dat het mijn auto is. Dat bedoel ik.
't Spijt me.
Pubers, waarschijnlijk. 'Bruikleen' heet dat.
Nu kan ik terecht zeggen dat het mij spijt.
Mijn vrouw nam uw auto.
Om een band te halen?
Ik snap het niet. Waar is ze naartoe?
Ze is kwaad op me.
Jezus. Om een lekke band?
Ik zei dat ze onredelijk was.
Nee, ze nam geld.
Ik had wat thuis liggen. Ze nam alles.
Dat is gek.
Ach, ze is een vrouw. Verbaast mij niets.
Komt ze gauw terug?
Een 24-uurs actie, een week, of wat?
Hoe moet ik dit mijn vrouw vertellen?
Dit is nooit eerder gebeurd.
We hebben wel eens ruzie, maar ze heeft nooit...
Shit.
Ik dacht echt dat ze 't begreep.
Ze heeft me verlaten.
Stomme wijven.
Ze komt wel terug.
Dat is dan het slechte nieuws.
Kom op. Je houdt van haar.
Ik verwachtte nooit zo'n klote gevoel.
Ik dacht eerder aan opluchting. - Opluchting?
Voorzichtig.
Je mag best wel weten, ze was nooit makkelijk.
Ze heeft allerlei reden voor, maar ze is gek.
Allemaal hebben ze redenen, ze zijn allemaal gek.
Weet je wat Nietzsche zei?
Moet Nietzsche zijn. Ik zeg altijd dat het Nietzsche was.
Waarschijnlijk Freud.
Ik bedoel, die zei alles.
'n Goed citaat is meestal Freud.
Je bent best lollig wanneer je in zak en as zit.
De beste manier van lijden.
Wat zei Nietzsche, of wie ook maar?
Wie-ook-maar zei...
'De vrouwelijke ziel wordt nooit ons eigen.'
Ik heb geen idee wat dat betekent.
Natuurlijk wel.
Je wordt gek van verlangen.
Geeft niet wat het je kost.
Je betaalt de prijs...
maar je krijgt nog niet wat je verwacht.
Wat verwachten we?
Goedkeuring. - En wat krijgen we?
Antwoord onnodig. Ik weet het.
Schuld.
Schuld? - Ja.
't Jonge, dat is interessant.
Elk krijgt iets anders.
De man krijg precies wat nodig is om hem terug te doen komen.
Schuld.
En jij?
Ik lever mijn ballen in.
Je ballen? Daarom ga jij telkens terug?
'Tuurlijk. Ik wil ze terug.
Was dat de telefoon? - Nee. Die werkt niet.
Zeker?
Zou weer kunnen werken.
Ik haat dit.
Al die klote dingen doen het niet!
Hé, kom op, man, kalm aan.
Ik haat dit huis.
't Is zoals zij.
We zijn beiden te opgefokt...
om nog te weten wat te denken van wat ook maar.
Laten we maar gaan slapen.
Ik heb jouw leven wel een ramp bezorgd.
Niet mijn leven. Eén nacht.
Ik zou dit niet moeten zeggen...
terwijl je je zo rot voelt...
maar ik vermaak mij best.
Morgenochtend is ze er weer. Zeker weten.
Dan heb jij hoofdpijn.
En niet alleen van de drank.
Wel, tenminste zijn we vrienden geworden.
Zo is dat.
O God, ik ben dronken.
Ik breng je naar de logeerkamer.
Nee, ik red me wel.
Weet je 't zeker? - Ja.
Waarom?
Hou je kop, vuile schoft.
Dr. Roberto Miranda.
Zo heet je dus.
Ik heb zolang gewacht op...
een normale kennismaking.
Hou je bek, klootzak.
Ik dacht dat je groter zou zijn.
Een schoolvriendin van mij heette Miranda.
Anita Miranda.
Ze kwamen uit St.Esteban. Misschien familie van jou.
Een zeer respectabele familie.
Nogal wat artsen onder hen.
Ken je Anita?
Ja?
Nee?
Juist. Dat was ook mijn tactiek.
Niets toegeven.
Anita en ik, we wilden artsen worden.
Net als jij.
Je herkent mij niet.
Waarom zou je?
't Is eeuwen geleden.
Mijn haar was anders toen.
Heel lichtbruin.
Bijna rood.
Heel lang.
't Verbaast me niets.
Wat de tijd niet veranderde, deed ik.
Ik wilde niet door jou herkend worden.
Ik wilde mezelf niet herkennen.
Je weet het nog steeds niet?
Het doet zeer.
Maar het deed me wat...
toen ik dit in je auto vond.
Laten we er naar luisteren.
Voor de herinnering.
Hier ben ik, schat.
Ik kreeg mijn diploma niet, toen ik vrijkwam.
Ik ging niet terug naar school.
Je kan raden waarom.
Heeft niet veel van jouw fantasie nodig.
Kijk naar mij!
Gelukkig wachtte Gerardo op mij.
't Was in feite meer dan wachten.
Laten we zeggen, hij hield nog van mij...
dus hoefde ik niet terug.
Weet je hoelang geleden...
ik voor het laatst hiernaar luisterde?
Als 't op de radio is, zet ik het af.
Ooit liep ik weg van een diner om het niet te horen.
Ik werd onpasselijk...
kon het niet aanhoren.
Nu is het tijd om mijn Schubert op te eisen...
mijn favoriete componist.
Te denken dat ik mijn hele collectie weggooide.
Raak hem niet aan!
Wat is dit? - 't Is een wonder.
Hij bracht zichzelf als een kerstcadeau.
Wat is er aan de hand? - Hij is het.
Wie? - De dokter.
De dokter die 'De dood en het meisje' afspeelde.
De dokter die... - Ja, hij is het.
Je was geblinddoekt.
De stem. - Zijn stem? Dat is alles?
Dat is alles. - Dat is alles?
Genoeg voor mij.
Pauli, je bent ziek.
Ben niet ziek. - Jij bent ziek.
Ook al was ik ziek zou ik zijn stem herkennen.
Jezus nog aan toe! Ben je mij aan het vermoorden?
Het is hem. Ik zeg je, het is hem.
Je herinnering aan een stem bewijst niets.
Zijn stem, zijn lach...
z'n standaarduitdrukkingen.
Ik zou hem overal herkennen aan zijn uitdrukkingen.
't Is niet veel, maar 't is de echte, echte waarheid.
Pauli, dit is niet leuk. - Nee, niet leuk... integendeel.
Hij bloedt.
Zal ik u verzorgen, dokter?
Mijn reddende engel?
'Ze kan nog wel meer aan.
'Geef de teef vijf volt meer.
'Haar lekkere kutje is nog nat.'
Pauli, het gaat over mij. Je bent kwaad op mij.
Over jou?
Ik weet dat je ijdel was, Gerardo.
Je bent kwaad omdat ik jouw gevoelens negeerde...
omdat ik ja tegen de commissie zei.
Ik ken z'n geur.
Herinner je dat? Herinner?
Je mocht mijn liefdeshapjes, zei je.
'Hongerig, teef?
'Wil je wat vlees?
'Ik geef je wat vlees.
'Je krijgt een dikke, vette worst.'
Christus, Paulina.
Zo praatte je nieuwe vriend tegen mij.
Stop er mee.
Ook al is hij schuldig, je kunt hem niet zo martelen.
Martelen? Hoofd van de presidentiele commissie...
noemt u dit martelen?
U weet bijna niets af van uw onderwerp.
Geef me je pistool.
Zoals jij zou zeggen... 't spijt me.
Als jij een pistool vasthoudt, valt er niet te praten.
Het moment dat ik doe wat je vraagt, is einde discussie.
Paulina, alsjeblieft.
Behandel mij niet als een kind.
Je gedraagt je als een kind, alsof er geen gevolgen zijn.
Wat jij doet vernietigt alle hoop...
om de echte criminelen aan te pakken.
Hij is een echte crimineel.
Luister naar me.
Ik heb geen haast. Ik luister.
Wat me vooral tegenstond van het oude regime...
Noem ze maar fascisten. Ik zal de pers niet vertellen.
Laat me uitspreken!
Wat mij tegenstond was dat ze bewijzen negeerden...
en de aangeklaagden niet toestonden zich te verdedigen.
Hoe zeker je ook bent...
en hoe vreselijk ook de aanklachten...
hij heeft recht op verdediging.
Maar ik ben niet van plan hem dat recht te ontzeggen.
Ik geef hem de kans zich te verdedigen.
Waar heb je het over? Hij is vastgebonden.
Kijk eens wie ik heb als zijn advocaat...
één van de meest begaafde in het land...
een toekomstige Minister van Justitie
Had ik maar zo'n vertegenwoordiger gehad.
Met me eens, Weledelgestrenge Heer Escobar?
Hij heeft meer kans zich te verdedigen dan ik had.
Ga je gang.
Neem de prop uit.
Overleg met je cliënt...
en bereid zijn verdediging.
't Is oké. Ik doe het wel.
Wegwezen. - Laat me zijn handen losmaken.
Wegwezen, of ik dood hem.
Water.
Geef hem water, Gerardo.
Dit apparaat heeft een microfoon.
Dat zei de man in de winkel.
Ik wil alles vastleggen, een duidelijke opname.
Nooit geweten hoe handig dit zou zijn.
Gaat niets boven koud water, hè, dokter?
Beter dan je pis drinken. - Je moet haar tegenhouden.
Uit de buurt, jij.
Dit is onvergeeflijk.
Mond dicht. Iedereen.
Het werkt.
We hebben al een verklaring van de goede dokter.
Een mens vastbinden, zegt hij...
en hem niet laten spreken, is onvergeeflijk.
Weet u wat, dokter?
Daar ben ik mee eens.
Het is onvergeeflijk.
Alstublieft. Ga verder met uw verklaring.
Ik ken u niet. Ik heb u nooit eerder gezien.
Ik weet niet wat u denkt dat ik gedaan heb.
Zij is duidelijk gestoord.
Niet verantwoordelijk voor wat ze doet...
maar u bent advocaat.
Als u dit niet stopt, bent u medeplichtig...
en zult u daarvoor boeten.
Bedreigt u mij? - Nee.
Dat deed u wél.
Laat me duidelijk maken...
de tijd dat mensen als u konden bedreigen, is voorbij.
Misschien regelen schoften als jullie, nog heel wat...
maar hier... in hier...
ben ik de baas!
Begrepen? Ik.
Is dat duidelijk?
't Spijt me. Ik bedoelde niet te dreigen.
't Is oké. Hij verzet zich niet. Luister naar hem.
Vlug! Pak het!
Pak het pistool!
Jij deed niets. Je stond daar gewoon.
'Tuurlijk stond hij daar gewoon. Hij's de wet.
Mijn God. Dit moet een spelletje zijn.
Jij doet er aan mee.
Paulina, ik smeek je.
Bind z'n benen vast.
Hij zit goed zo.
Bind z'n benen en doe het goed.
Gebruik het groene touw.
Ik weet niet wie zij is.
Ik weet zelfs niet waarvan zij mij verdenkt.
Wilt u de aanklacht horen?
Ik klaag Dr.Roberto Miranda aan...
wegens leiding over en goedkeuring van de foltering...
en gebruik van elektrische schok op Paulina Lorca.
Wat?
Ik was toen ongehuwd...
hoewel Gerardo mij rekruteerde voor het studentenverzet.
Hij was mijn onbevreesde leider, maar dat wist u niet.
Als ik U zijn naam gegeven had...
zou hij geen hoofd van een onderzoekscommissie zijn.
Een andere advocaat zou zijn dood onderzoeken.
En vervolgens klaag ik Dr. Miranda aan...
wegens verkrachting van Paula Lorca, 14 afzonderlijke keren...
elke keer bij Schuberts ' De Dood en het Meisje'...
op een gammele draaitafel door goedkope luidsprekers.
Aangerand?
Dat heb je mij nooit verteld.
Toch is het zo. Zowaar.
Krankzinnig.
Ik had niets te maken met mishandeling of marteling.
Pauli, we moeten praten.
Wanneer was dit? - In 1977.
Ik was niet eens in het land.
Ik was co-assistent in Barcelona voor drie jaar.
1975-'78. Is te verifiëren.
'Tuurlijk. Ik schrijf wel. - Telefoneer!
Waarom rijden we gewoon niet naar het politiebureau...
hen vragen voor ons te bellen?
Geen transport.
We hebben geen auto.
Onze auto, lekke band.
uw auto, een ongeluk.
Dwars door de vangrail over de klif.
Niet waarschijnlijk dat je dit overleefde, denk je?
Je weet tenslotte hoeveel een lichaam kan doorstaan...
vóór de dood intreedt.
Daarom werd je ingeschakeld, niet waar, dokter?
Dit is gekkenwerk. Is dit een hoorzitting?
Wil je ook medeplichtig zijn...
aan ontvoering en moord?
Ik moet met je praten.
In godsnaam, ga je gang, praat.
Privé.
In uw vertrekken?
Goed, op de veranda.
Schubert moet een treurige, mooie man geweest zijn.
Hij was maar 31 toen hij stierf.
Wist je dat hij homoseksueel was?
Natuurlijk wel.
Van jou.
'Hij was een nicht.
'Geen nichten voor jou. Alleen een echte mannen lul.'
Ik ben een heer. Ik zou nooit zoiets zeggen tegen een vrouw.
Geniet maar. Duurt maar even.
Waarom zei je 't nooit?
Waarom vroeg je niks?
Jij wist. Jij bent 'expert'.
Je hebt urenlang getuigen gehoord.
Het overkwam ons allemaal.
Je vertelde wel al het andere de dokter deed...
dat hij de foltering leidde...
Ik vertelde je niets. - Niets?
Feitelijk, heel weinig. Bijna niets.
Omdat je altijd maar aannam dat ik het wist?
Er is een verschil tussen de feiten kennen...
en de details aanhoren.
Als je het wist, zou hij altijd tussen ons zijn.
Nooit alleen samen zijn.
Ik begrijp het.
Weet je nog hoe jong we waren?
Ik mis ons, Gerardo.
Nu zijn we hier, Pauli. Nog steeds.
Ik begrijp je gevoelens, maar ook als hij schuldig is...
Als?
Weet je wát je gedaan hebt?
Ja, mijn lief. Absoluut.
Dit is ontvoering, bedreiging.
Twintig jaar gevangenisstraf.
Denk aan de schade voor onze idealen.
Het excuus dat de autoriteiten zoeken.
Onze idealen hebben al genoeg gekost.
Ik heb genoeg gegeven.
Als je dacht hem herkend te hebben...
waarom niet mij verteld?
Je had me niet geloofd.
Geeft niet.
Voor mij wel. Meer dan iets anders.
Je hebt geen bewijs.
Wat wil je met hem? - Voor het gerecht slepen.
Dit is geen gerecht, maar terrorisme.
Hou je van me, Gerardo?
Men denkt dat wij anders zijn. Niet hun methoden gebruiken.
Hij krijgt alle garanties die ik nooit kreeg.
Hij heeft een advocaat. Ik ben benieuwd.
Lariekoek. Je hebt hem al veroordeeld.
Het bewijs is jouw eigen getuigenis.
Als je de echte waarheid wilt... - De echte waarheid.
Je bent geen betrouwbare getuige.
Omdat ik gek ben.
Een gerechtshof hakt je in stukjes.
Vijf jaar geleden, in Café Taveli...
hoorde jij een stem die je herkende...
Ik zei nooit dat hij het was.
In een bus raakte je in paniek toen een man je aanraakte.
Hou op. Je kan zo kil zijn, Gerardo.
Ik ben waarachtig. Dat wil je toch?
Dit is te ernstig om je gevoelens te sparen.
Je mag hem niet vermoorden.
Vermoorden? Denk je dat echt?
Waarom zijn auto gedumpt?
Heb ik niet gedaan.
Langs de weg geparkeerd.
Verzonnen om hem te overtuigen dat ik het meen.
Ik ben geen geheime politie.
Ik moet de indruk van bedreiging wekken...
om deze verhoring serieus te nemen.
Waarom doe je mij dit aan?
Schat. Mijn arme, lieve schat.
Ik zou nooit iets doen tegen jou...
of de commissie.
Ik wil je niet weerhouden...
de lichamen van vermisten te vinden...
of wandaden vast te leggen.
Ik hou van je.
Je bent mijn leven.
Maar je onderzoekt alleen...
gevallen van hen die dood zijn, die niet spreken.
Ik kán spreken. voor het eerst vrij...
sinds ik was begraven, in mijn nachtmerrie...
tot...
ik hem vond, Gerardo...
en hem in het bijzonder, de allerergste.
De anderen waren boeven, als verwacht.
Maar hij was dokter...
waarschijnlijk om zeker te zijn dat ik bleef leven.
He praatte over wetenschap en filosofie.
Vaak citeerde hij Nietzsche. - Nietzsche?
'Ik denk dat het Nietzsche was.'
Hij was zo aardig, zo attent.
Na een vreselijk verhoor, prikte hij mij.
Om te kalmeren, zei hij...
om mijn pijn te verzachten zette hij een plaat op.
Ik wil dat je het weet.
Wil je dat wel? Nu kan ik het. - Ja.
Kun je er wel tegen?
Ik vertelde je dat ik...
geblinddoekt was.
Vastgebonden op een tafel, op de rug...
behalve toen ze me andersom legden, gezicht...
in een emmer met mijn poep, maar deze keer...
de eerste keer de dokter kwam... waren ze aardig.
Ze hadden die draden, overal elektroden op mijn lijf...
en een metalen staaf, als een penis, in mij.
Wanneer ze een schok geven...
brandt het eerst, en dan...
dan springt je lichaam...
erg pijnlijk als je vastgebonden bent.
Ik schreeuwde harder als het minder pijn deed...
een trucje, maar het hielp niet.
De dokter kwam binnen.
Hij zei dat het genoeg was.
Hij stuurde ze weg.
Hij gaf me een prik.
Ik voelde warm. De pijn was weg.
Ik dacht niet dat het kon, maar het was als magie.
Hij maakte me schoon.
Deed iets op m'n wonden.
Hij zei dat ik veilig was...
en dat hij 'De dood en het Meisje' zou spelen.
Hield ik van Schubert?
'Ja,' zei ik. 'Ik hou van zijn muziek'.
Ik bedankte hem.
Bedankte hem en bedankte hem...
en samen luisterden wij...
als een stel mensen die om elkaar geven...
en de eerste minuten deed hij niets.
Toen hoorde ik hem rondscharrelen.
Het klonk alsof zijn riem over de vloer sleepte.
Ik hoorde munten rinkelen in zijn zakken.
Ik hoorde de fluister van kleren die uit gingen...
en opeens lag hij bovenop mij...
geile praat slobberende.
Hij drukte zichzelf naar binnen.
God, zo veel pijn...
als vuur.
Ik gilde.
Ik gilde zo hard as toen ze mij mishandelden...
maar hij ging door. Wilde niet stoppen.
Ik hou van jou.
Laat me je vasthouden, Pauli.
Ik vertrouw je niet.
Begrijp je? Ik kan het niet.
't Spijt me. Ik weet dat je die woorden haat. Sorry.
Nadat hij klaar was...
zette hij de muziek af en zei mij gedag...
met één van zijn standaard zinnen...
'Geen bot gebroken, hè, baby?'
Ik weet dat hij het is.
Helemaal zeker.
Wat wil je?
Mijn eerste gedachte was dat ik hem wilde aanranden.
Dat dacht ik...
dat hij zou weten hoe dat is...
maar een vrouw kan niet aanranden...
dus ik dacht dat jij het maar moest doen.
Pauli, alsjeblieft.
't Zou moeilijk voor je zijn.
Een beetje enthousiasme is natuurlijk wel nodig.
Stop ermee.
Toen overwoog ik een bezemsteel te gebruiken.
Dat is wel genoeg.
Ik weet dat het idioot is.
Idioot omdat wraak geen genoegdoening geeft.
zo zitten ze in elkaar... domme kracht en overmacht.
Ik wil hem niet neuken.
Ik wil hem niet dood. Ik...
ik wil dat hij...
met mij praat.
Ik wil dat hij bekent.
Bekent?
Ik wil dat hij op videoband...
al zijn daden bekent, ten overstaan van mij en ons allemaal.
Na zijn bekentenis, laat je hem dan gaan?
Ja.
Ik geloof je niet.
Je moet. Je hebt geen keus.
Als hij zich bekeert, mag hij weg.
Jij en je commissie ongeschonden.
Met een opgenomen bekentenis...
stuurt hij geen bruten of politie...
of de video wordt overal uitgezonden...
en ik laat hem leven.
Zoals je zegt over ons droevig land, Gerardo...
ik laat het verleden het verleden worden.
En wij kunnen verder leven?
Ja, we moeten wel. We moeten wel met hem leven.
Wat als hij weigert?
Zeg hem dat als hij weigert, hij dood is.
Is dat een echt dreigement?
Ja.
Wat jou overkomen is mag nooit toegestaan worden.
Je moet dit doen. Je moet hem overtuigen.
Er zijn geen andere opties.
Wat als door een ongelooflijk wonder...
dit gewoon een stom toeval is?
Wat als hij onschuldig is?
Als hij onschuldig is, is hij volslagen gek.
Zou je dat uit willen zetten?
Je weet dat ik niet dicht bij je mag komen.
Ze houdt ons onder schot.
Vergis je niet. Je bent medeplichtig.
Jij kan dit stoppen.
Dit is een charade.
Jij speelt tegenstrijdige rollen.
Ook ik ben slachtoffer.
Niet van waar ik zit.
Dr. Miranda, wist je...
Wat is er met Roberto?
Zijn wij geen vrienden meer?
Wist je dat de geheime politie dokters gebruikte...
als adviseur bij martelingen?
Iedereen weet dat.
De Medische Vereniging verwierp het.
Ik tekende hun petitie.
Was je niet verzocht deel te nemen?
Ik zei al...
dat ik niet in het land was.
Dit is hopeloos.
Als je niet dood wil, moet je bekennen.
Wat?
Ze beloofde dat als je bekent en berouw toont...
ze je laat gaan.
Mijn God. Je bent net als hen...
mij dreigen met de dood als ik niet beken.
Je zou democraat zijn, een advocaat...
gelovend in gerechtigheid.
Wat is haar troefkaart? Wat is haar greep op jou?
Geen greep.
Wat dan?
Dankbaarheid en liefde.
Ze redde mijn leven, oké?
Waar gaat dit over?
Waarom werd ze gefolterd? Wat deed...
Je weet waarom.
Nee. Ik begrijp hier niets van!
Is dat bloed in mijn ogen?
Is dat bloed?
Ja.
Moment.
Hij bloed.
Ik veeg het af. Goed?
Ga je gang.
Wat gebeurt hier? Vertel me.
Waar gaat dit over?
Weet je nog van de ondergrondse krant 'Liberation'?
Zeker. Bedankt.
Ja? Je zei dat je in 1977 in Barcelona was.
Iedereen wist van die kranten. Kom nou.
Ik wist niet dat één daarvan 'Liberation' heette.
Ik weet alleen dat mensen...
praatten over protestkranten, later...
Oké. 't Bewijst toch niks.
Geeft niet.
Er waren zeven illegale pamfletten.
Ik was redacteur van het studentenblad 'Liberation'.
We beschermde onszelf. Niemand kende elkaar.
Paulina ging langs de geheime 'drops'...
en bracht mij de anonieme bijdragen.
Zij was de enige die wist wie ik was...
precies wat ze wilde weten.
Als ze mijn naam genoemd had...
Maar dat wist je al.
Nee. Ik bewonder jullie!
Ik sta aan jullie kant!
Ik respecteer wat ze meemaakte.
Trek het maar na. Kun je toch regelen?
Nee.
Ze wil een bekentenis.
Bekentenis? Hoe?
Hoe kan ik bekennen wat ik niet gedaan heb?
Verzin maar wat.
't Is de enige hoop op een pardon.
Ze heeft niets waarvoor pardon nodig is.
Begrijp je dan niet? Christus!
't Gaat om jou, niet haar.
Je bent te verdomd burgerlijk om dat te beseffen.
Jij houdt mij schuldig. Jij wil wraak.
Ja, ik denk dat jij het bent.
Ze herkende je stem, je geur...
en jouw typische zinnetjes.
Dat je er van hield Nietzsche te citeren.
En dan dit.
Ik heb tientallen bandjes in mijn auto.
Ben ik de enige die Nietzsche citeer of zo ruik?
Waanzin. Ze verzint het.
Ze is paranoïde. Waanzinnig.
Je zei het zelf. Ze is gek.
Als dat zo is, dan iedereen.
Ik moet pissen.
Wat?
Ik moet naar de wc.
Ik ben even niet zo zeker over een en ander...
maar dit moet je weten:
ik weet dat ze bloedserieus is.
Ik zei alleen maar dat ik naar de wc moet.
Geen geintjes, begrepen?
Wil je dat ik in m'n broek pies?
Hij wil naar de wc. Mag ik z'n handen losmaken?
Een grote of een kleine, Dokter?
Christus.
Wel? Moet je plasje doen...
of zit er iets substantiëlers in je?
Laat maar.
Een truc. Dacht ik het niet.
Geen truc.
Verdomme, ik moet pissen, kutwijf.
Dat is nou de Dr.Miranda die ik zo goed ken.
Goed dan. Ik geloof je. Ga maar plassen.
Maak z'n benen los.
Doe het. Losmaken en stap terug.
Geen beweging tot ik het zeg.
Maak het niet meer grotesk dan het al is.
Gerardo, hou je mond.
Neem dit.
Loop voor ons uit en wijs de weg.
De gastentoilet, lijkt me, voor onze gast.
Ga staan en beweeg langzaam.
Bij onverwachte bewegingen...
zou per ongeluk het pistool af kunnen gaan.
Kan ik niet, niet zoals dit.
Ja, erg moeilijk, niet waar...
geen privé-leven, geen ruimte voor trots?
Het went wel. - Paulina.
Stil, Gerardo.
Later nog maar eens proberen.
Niet zo moeilijk te vernederen of vernederd te worden, hè?
Niet zo moeilijk om je macht te botvieren.
Niets aan.
Klaar?
Ik wil mijn handen wassen.
O, God!
Niet schieten, niet schieten!
Geen beweging! Hoor je!
Neem jij op.
Hallo. Mr. Escobar?
Dit is Pablo Milar, secretaris van de president.
We proberen al uren u te bereiken.
We hadden en storm.
Geen elektriciteit en telefoon.
Ik verbind u door met de president.
De president? Natuurlijk.
Ik zei: Geen beweging.
Sorry. Kon het niet helpen.
En geen geluid.
Oké. Ik zweer het. Voorzichtig.
Hou je bek.
Ja, meneer.
Sorry dat ik stoor.
Geen probleem.
Het nieuws van uw benoeming is uitgelekt.
't Was op het nieuws.
Zoals gebruikelijk... Denk niet dat dit ongewoon is...
er werd met de dood gedreigd.
Tegen u?
Helaas ontvang ik zulke bedreigingen...
dagelijks, tot vervelens toe.
Maar nu tegen u.
Voor de zekerheid, sturen we een paar mensen naar uw huis.
Jullie hebben een storm gehad?
Ja, nog steeds ongemak. Geen licht.
De weg waarschijnlijk nog onbegaanbaar. Dus...
Ze redden het wel, maar niet voor... Hoe laat?
Ongeveer zes uur 's morgens.
't Hoeft niet. Ik ben hier veilig.
Stuurt u ze maar naar mij stads appartement.
Ik ben daar vanaf zondagavond.
Kan ze niet weerhouden als ik zou willen...
Wie was dat?
Ik moet met je praten.
Geen beweging.
De president stuurt agenten om mij te beschermen.
Wat? Waarom?
Voorzorg. Geeft niet waarom.
Ze zijn hier om zes uur. We hebben nog...
Shit. Opschieten dus.
Minder dan vier uur. Misschien eerder.
Geen tijd meer voor zijn bekentenis.
't Zij zo. We maken hem direct af.
Je gaat hem doden?
Ik heb alles uitgedacht.
We gooien hem van de klif, boven op z'n auto.
't Lijkt op een ongeluk. - Meen je dat?
't Lijkt op verlies van controle.
Gooi hem van de klif. Misschien valt 'ie op de rotsen.
We doen het waar ik zijn auto liet gaan.
Je zei dat je niets met de auto deed.
Moest ik wel. Makkelijk.
Je loog tegen me?
Geen tijd voor discussie. Eenvoudig. Er afduwen.
Met gebonden handen?
Beneden maken we ze los...
duwen hem in het water, of in de auto.
Wat is beter? Het water zal hem flink beschadigen.
Ben je gek?
Wel, je weet hoe ik ben.
Naar beneden? Het lijk verslepen?
Het getij zal hem meenemen.
Toch merken ze dat het moord was.
Wat zeg ik? Ik ken mezelf niet.
Je beloofde niet te doden. Je wilde alleen een bekentenis.
Wil je hem niet over de klif duwen?
Nee. Dat is voorbedachte rade. Ik doe het niet.
Wel, als jij niet...
moet je maar gauw ter biecht.
Waarom bel je niet?
Die doet het toch weer?
Midden in de nacht?
't Is overdag in Barcelona.
Wat moet ik zeggen?
Vraag naar de administratie...
naar Elena Galvan, de adjunct-secretaris.
Verspilling van tijd. - Ze kent mij.
Zij weet dat ik in '77 co-assistent was.
Maakt niet uit.
Ik was dáár toen je vrouw onder arrest stond.
Onder arrest. 't Klinkt zo netjes.
Ik kon er niet bij betrokken zijn.
Alsjeblieft, bel toch.
Het zal haar niet overtuigen.
Ze is gek. Ze heeft therapie nodig.
Jij bent haar therapie.
Je bedoelt dat als ik beken...
ze mij vergeeft en laat gaan?
Vergeven, nee. Laten gaan, ja...
als jouw bekentenis haar overtuigt...
en ze echt gelooft dat je spijt hebt.
Mijn handen hebben geen bloedtoevoer.
Mogen ze losser, alsjeblieft?
Daar ga je weer. Verdomme!
Ik tel tot vijf, dan vertel ik haar...
dat ik niets meer kan doen om jou te redden. Eén...
Je vreest dat je carrière... - Twee...
naar de bliksem is als ik dit overleef.
Als je bekent hebben wij geen zorgen. Drie...
Stop met tellen. Dat kan ik ook. Nu komt 4. Dit is crazy!
Vier.
Goed dan. Goed dan!
Wat moet ik bekennen?
Hou op.
Wat moet ik zeggen?
Verbeeld het maar.
Maar ik weet niet wat ze wil.
Als ik wat verzin en het klopt niet, ben ik de klos.
Ik weet wel iets. Misschien helpt het.
Waarom vraag je haar niet?
Wat vragen?
Wat ze in de bekentenis wil.
Ik schrijf het op wat ze wil, oké?
Nee, het moet echt zijn.
Hoe kan het echt zijn?
Ik ben onschuldig.
Ik snap niet waarom jij alles van mij moet horen...
om hem te laten bekennen.
Ik ben je advocaat. Ik wil feiten.
Ik wil niet je niet als advocaat.
Ik wil je als mijn man.
Dat probeer ik, maar je bent nooit tevreden.
Arme Gerardo.
Niemand heeft medelijden met mij.
Altijd fout. Ben er ziek van.
Ik wil dit afhandelen en verder gaan met ons leven.
Is dat zo verkeerd?
Ik wilde dat zeggen toen ik vrijgelaten werd.
Ik zag er niet uit, overal pijn, maar rende naar je toe.
Laten we beginnen bij de dag van je arrest.
Hield je van haar?
Jezus, we hebben geen tijd meer. Ze komen er zo aan.
Ik moet hem ondervragen.
Hij moet zijn bekentenis opschrijven, wij nemen het op.
Hield je van haar?
Je vergaf mij.
Hoe vaak moet ik het herhalen?
Ik vroeg dit niet eerder, wél of je haar neukte.
Jullie lagen samen op bed.
Wat moest ik denken?
We sterven aan zo veel verleden. Er is té veel pijn.
We moeten handelen. Hij is het monster.
Hoe vaak neukte je haar?
Geef me het pistool.
Ik vermoord hem. Een kogel dwars door die rotkop.
Is dat genoegdoening?
Nee, ik wil de waarheid, voor eens...
geen gegoochel, geen tactiek.
Was dat de eerste avond dat ze bij je was?
Nee.
Hoe vaak heb je haar geneukt?
Ik wist niet eens of je nog leefde, Pauli.
Dat is een excuus. Ik wil de waarheid.
Je was twee maanden weg.
Ga je mij nu schieten?
Is dat jouw nieuwe manier van praten?
Het duurde een maand.
Ik weet niet hoe vaak we het deden.
Had je haar lief?
Wil je het echt horen?
Ja, vannacht alleen de waarheid.
Kan me niet herinneren.
Ik herinner met niets over hoe ik me toen voelde.
Jij kwam terug, mishandeld en verward.
Je was half dood...
mishandeld duizend keer erger...
dan ik had kunnen doorstaan...
om mijn leven te redden.
Hoe denk je dat ik me voelde?
Ik had jouw naam gegeven om mezelf te redden.
Al op de eerste dag was ik doorgeslagen.
Ik ben niet in staat me echt iets te herinneren...
van hoe ik me voelde die avond dat jij terugkwam.
Maar ik hou van jou.
Ik hou van je.
Het is de logica van mijn leven.
Ik ben bang dat het mijn ondergang zal zijn.
't Was ongeveer twee uur 's middags.
Jouw 'post' opgehaald...
op de hoek van Huerfanos, vlak bij de boekhandel.
Ik hoorde ze de auto achter me uitkomen.
Twee mannen...
één kwam dichterbij, pakte m'n arm...
en zei, 'Hé meissie, je hebt het druk vandaag.'
De ander porde mij met een pistool...
en zei, 'Laten we van 't weekend weggaan.'
Hij stonk naar knoflook.
Vreemd. Ik vroeg me af wat hij gegeten had.
Ik verzette me niet.
Soms word ik wakker, midden in de nacht.
Ik word zo boos dat ik mezelf wil slaan.
't Was druk of straat, veel studenten.
Misschien waren ze voor mij opgekomen.
Ik gilde niet, zoals ik had moeten doen.
Jij had gezegd, 'Als ze je pakken, schreeuw je naam.'
'Ik ben Paulina Lorca, ze kidnappen mij.
Dit is een onwettig arrest.'
Stom. Ze zouden je geschoten hebben.
Waarschijnlijk.
Dat was het probleem.
Zie je, ik wilde leven.
De toekomst zien.
Er zijn om de goede afloop mee te maken.
Ik wilde leven voor die glorieuze dag...
dat ik weer bij de man die ik lief had kon zijn...
in een vrij land.
Je hoeft de kamer niet te beschrijven.
Ze kon het niet zien.
Ze werd vastgebonden op een houten tafel.
Lang genoeg voor haar hele lichaam?
Kom aan, zeg.
Vraag me niet wat ik niet weet.
Vastgebonden met touwen.
Touwen?
Ja.
Ze sloegen haar met ijzeren staven op haar rug en dijen.
Brandden haar borsten met sigaren.
Lieve God.
Ze staken een staaf...
een metalen staaf in...
Ga verder.
Ik maakte 94 verhoren mee.
Ze zeiden dat gevangen lagen te sterven.
Iemand die ze vertrouwden moest voor hen zorgen.
Waarom wilden ze ons in leven houden?
Hij is bezig met een verklaring.
Waarheid. Dat is alles wat ik wil.
Wacht.
Ze hadden recht op medische behandeling...
aanvankelijk het enige wat ik deed.
Ik verzorgde hun wonden.
controleerde hun gezondheid.
maar na een week hadden ze mijn hulp nodig...
als supervisor bij de verhoren.
Wie hadden je hulp nodig?
Dit gaat zo niet.
We hadden afgesproken dat hij zou praten over wat hij deed.
Zonder mij.
Daar is geen tijd voor.
Goed dan.
Wacht.
Ik beschermde de gevangenen...
tegen de ergste methoden, om blijvend letsel te voorkomen...
en de kans op dood door schok...
of hartstilstand te verminderen.
Ik zorgde voor voldoende voedsel en water...
zodat ze niet zouden sterven aan ondervoeding.
Dit is geen bekentenis. 't Is een verdomd getuigschrift.
't Is precies een getuigenis van een beul.
Kun je waarheid van hen verwachten?
Vertel hen over mij.
Over mij.
Wacht.
Na drie weken van dagelijkse 16-uur sessies...
ondervond ik het effect.
Ik raakte beïnvloed...
door mijn omgeving...
en de mensen om mij heen.
Verloor 't gevoel van eigen identiteit...
en mijn morele code.
Je genoot ervan! Nu de waarheid.
Geeft hem toch een kans.
Goed. Ga verder. Vlug.
Toen ik...
Wacht.
Toen ik Paulina voor het eerst zag, was ze er slecht aan toe.
Al twee dagen zonder zonder voedsel of water.
Met touwen vastgebonden op een tafel.
Ze was ernstig geslagen op haar rug en dijen.
Brandwonden op haar borsten.
Ze had ook elektrische schokken ondergaan...
op haar romp en geslachtsdelen.
Ik overtuigde hen dat ze sterven...
als de marteling en verhongering doorging.
Ik vroeg hen mij met haar alleen te laten...
om haar vertrouwen te winnen.
Ik probeerde dit met succes...
met een paar andere gevangenen.
Ik deed iets aan hun pijn...
aan hun fysieke pijn.
Ik draaide muziek om rust te geven.
Paulina Lorca was een heel mooie vrouw.
Daarom verkrachtte je mij? Omdat ik mooi was?
Eigen schuld dus? En de lelijke liet je met rust?
Zou je me niet willen onderbreken?
Je begrijpt het niet.
Mijn leven lang heb ik vrouwen geëerd.
Gelul!
Je gaat er aan, dokter.
Je advocaat deed mij toezeggen je te sparen...
bij een oprechte bekentenis...
je huichelt.
Je maakt bewust fouten om onschuldig over te komen.
Hij gaf me de details. Ze komen van jou.
Ik heb hem nooit verteld van de touwen.
Je liegt. Dit is waardeloos.
Je hebt gelijk. Ze bonden jou met draad.
Zeker weten? - Ja.
Draad... Het was draad.
Wat vertelde je hem, Gerardo?
Ik heb hem niets verteld.
Je hebt hem voorbereid.
Ik wist dat, dus heb ik gelogen.
Wat heb je hem verteld?
Touwen.
Begrijp je?
Je vertelde hem niet...
hoe kon hij weten dat het in feite draad was?
Omdat het draad was.
Zie je wel? Ik ben niet gek!
Pak het pistool!
Geen beweging! Ik wil niet schieten.
Terug! Weg met dat licht in mijn ogen.
Ik wil niemand verwonden. Ik ben geen moordenaar.
Ik wil geen narigheid.
Op! Op!
Ik wil gewoon weg.
Terug!
Naar het raam!
Het raam!
Ik ga naar de deur en dan vertrek ik.
Ik zal jullie niets doen. - Nee, zelfs geen vlieg.
Luister! Ik wil hier gewoon weg.
Hou je idiote bekentenis maar...
en je absurde bandje.
Je kan er elke nacht naar luisteren.
Uitstekende therapie.
Als op het strand tegenkom...
vergeef me als ik niet vriendelijk lach.
Wat spelletje je ook maar speelt in dit verdomde gekkenhuis...
ik wil gewoon weg.
Jij fuck! Fuck! Fuck!
Gerardo, ga staan.
Opschieten.
Wat nu?
Breng hem naar z'n auto.
Het bekentenis spel is over.
Ik geloof dat ik gewonnen heb.
Wat doe je? - Stil.
Dat is het. We nemen hem.
Je hebt je bekentenis. Je hebt wat je wilde.
Laten we vergeten dat dit ooit gebeurde.
Dat wil ik niet. 't Is nep.
Nep, omdat hij onschuldig is.
Hij wilde zelfs het bandje niet.
Hij wilde het niet omdat het absurd is.
Gespeeld.
En man met verband, pratend als een robot.
Ga staan.
Geef me die theedoek.
Pauli, wacht. Wacht. Wacht.
Ik moet denken.
Denk jij maar. Ik ga.
Wat ga je doen?
Bellen. Barcelona bellen.
Kan later wel.
Het duurt maar een paar minuten.
Je geeft niet op, advocaat zijnde.
Pauli, alsjeblieft.
Heb je dat nodig om het te doen?
Ja.
Hoe laat is het.
Tien over vijf.
Vijf minuten.
Al de genade die we over hebben.
Onze Vrouwe van Smarten. - Personeelszaken, a.u.b.
Niet Personeel.
Sorry, Wat zei u? - Zo'n afdeling hebben we niet.
U moet bij administratie zijn. Ik verbind u door.
Wie ik zoek?
De assistent administrateur.
Mevr. Elena Galvan.
Hallo. Is dit administratie?
Nee toch? Nee. Dit is het cafetaria.
Shit. Verbinding verbroken.
Gelul!
We moeten het nu doen. - Ik ga opnieuw proberen. Oké?
Hij is nog niet klaar.
Ik wil nog eens proberen.
Wacht. Ik smeek je.
Jij weet toch hoe vergeefs smeken is.
Wacht. Wacht.
We moeten dit natrekken. Ik ben er bijna.
Je moet haar stoppen.
Je hebt mijn bekentenis. - Je zei dat het verzonnen was.
Ja, maar jij hebt de band. Ik hou me stil.
Hij weet niet welke leugen vol te houden.
Je was daar in april '77 of niet.
Wat kan ik zeggen?
Als ik schuldig ben, hang ik. Als ik onschuldig ben, hang ik.
Als ik onschuldig ben, ben jij gek.
Als ik schuldig ben, is het moord uit wraak.
Recht, niet wraak.
Onrecht! Jij bent niet dood!
Nee. Dat geluk had ik niet.
Onze Vrouwe van Smarten.
U zou me doorverbinden met administratie...
en ik kreeg het cafetaria aan de lijn.
Wilt u het cafetaria?
Nee, administratie.
Welk toestelnummer?
Ik heb geen toestelnummer.
Met wie wilt U spreken?
Ik wil... Wacht even.
Mevr. Elena Galvan.
Nee. De assistent administrateur.
Moment alstublieft. - Dank u.
Administratie.
Ik heb hier een sollicitatie...
van een arts die co-assistent u bij was...
van 1975 tot 1978.
Kunt u dat bevestigen?
Dan moet u bij ons archief zijn.
Ik heb geen archiefstuk nodig.
Ik wil gewoon een bevestiging...
dat hij bij u in dienst was.
U kunt het archief faxen. Het nummer is...
Is er iemand bij u die Elena Galvan heet?
Elena Galvan?
Ja. Ik ben Elena Galvan?
Herinnert u zich een dokter Miranda?
Ja?
Ja. Dr. Roberto Miranda.
Was hij bij u in april 1977?
Ja. In '77.
Dank u.
't Is waar, Pauli.
Ik sprak met Elena Galvan.
Hij was daar, zoals hij zei.
Zij herinnert zich hem.
Godzijdank.
Je hebt je ingedekt, niet waar?
Van tevoren opgezet.
Gerardo, is het waar?
Is het waar, Gerardo?
Je zei ooit dat het leger alibi's voorbereid heeft.
Je zei dat sommigen vervalste visa's hebben.
Hij heeft een handlanger in het ziekenhuis...
die zich zogenaamd herinnert...
vijftien jaar later...
waar hij was toen hij mij verkrachtte.
Dit is het.
Hier eindigt het.
Kijk naar me.
Is het licht genoeg om mij te zien?
Ken je mij niet?
Heb je mij je gore gedachten niet verteld?
Heb je mij je geheimen niet verteld?
Ja.
Heb je me niet verkracht?
Heb je je lul niet in mij gestoken?
Ja.
Hoe vaak?
Vaak. Ik verkrachtte je vaak.
Veertien keer.
Je draaide muziek.
Ja, ik draaide muziek. Ik wilde je ontspannen.
Ik was goed de eerste weken.
Ik was sterk. Ik heb er tegen gevochten.
Niemand meer dan ik.
Ik was de laatste die overstag ging.
Niemand stierf. Ik zweer het.
Ik heb velen gered, hun lijden iets verlicht.
Zo begon het. Zo ging ik meedoen.
Ze hadden dokters nodig.
Mijn broer was bij de geheime politie.
Hij zei dat iemand nodig was om doden te voorkomen.
Ik heb je gewassen.
Je had jezelf bevuild.
Je zei, 'ik ben vies,' en ik maakte je schoon.
De anderen jutten me op.
'Kom op dokter, je weigert toch niet iets lekkers?'
Ik dacht niet meer na.
Van binnen voelde ik dat ik ervan ging houden.
Ze legden mensen neer...
naakt op de tafel, onder fluorescerend licht.
Jij wist het niet.
Felle verlichting in die kamers.
Mensen lagen daar machteloos, ik hoefde niet aardig te zijn!
Hoefde hen niet te verleiden!
Ik besefte dat ik niet eens voor hen hoefde zorgen.
Ik had de macht.
Ik kon iedereen breken.
Ik kon iedereen laten doen wat ik wilde.
Ik was verloren.
Ik werd nieuwsgierig.
Over de grenzen heen.
Hoeveel kan deze vrouw hebben?
Wat gebeurt er met hun vagina?
Droogt het op door de schokken?
Kan ze daarna nog een orgasme krijgen?
Ik hield van naak zijn.
Ik kleedde me langzaam uit.
Ik liet mijn broek op de vloer vallen...
zodat ze hoorden wat ik deed.
Ik wilde dat je wist wat ik ging doen.
Ik stond naakt in het felle licht, en ze konden niets zien.
Niet mij vertellen wat te doen.
Je was mijn bezit. Iedereen was mijn bezit.
Het werd een obsessie.
Ik kon je pijnigen, ik kon je neuken...
en je kon mij niet tegenhouden.
Je moest mij bedanken.
Ik...
ik was er gek op.
Ik vond het erg toen het over was.
Heel erg dat het over was...
Ik kan het niet, Pauli...
Kan het gewoon niet.